FIP World Cup dag 5 heren: Spanje-Argentinië om de wereldtitel, Paquito’s laatste dans

DOHA – De eeuwige rivalen treffen elkaar opnieuw in de finale. Paquito: “Ik voel me bevoorrecht.” Chingotto: “Galán? Zij hebben drie teams.” Italië en Portugal spelen net als twee jaar geleden om brons.

Twee keer 2-0 en het toneel is klaar voor de eeuwige clash: de finale van de FIP World Cup wordt Argentinië-Spanje, de regerend kampioen tegen de grote rivaal. De winnaar van de laatste twee edities, Argentinië, treft het team dat hen van de troon wil stoten. De halve finales waren vermakelijk, maar volgden uiteindelijk het verwachte script. Portugal pakte een set van Yanguas-Goñi. Italië leed een duidelijke nederlaag tegen Argentinië, maar bleef competitief, zelfs met debutant Brambilla tegen Chingotto-Tapia, en bood meer weerstand dan de eindstand (6-3 6-2) doet vermoeden. Over de finalisten bestond nooit twijfel: twee teams die rechtstreeks uit een Marvel-film over padel lijken te stappen. Helden en superhelden, kortom. Wie de good guys worden — in de zin van wie zaterdag de trofee van de FIP World Cup 2026 tilt op Centre Court van het Khalifa International Tennis & Squash Complex — weten we vanaf 18:00 uur lokale tijd (16:00 uur CET), wanneer teamgenoten tegenstanders worden: Coello tegen Tapia, of Lebrón tegen Augsburger, naast alle anderen.

Op een volledig uitverkocht Grand Stand 1 was de wedstrijd tussen de gebroeders Deus en Yanguas-Goñi een spektakelstuk. Eén uur en 38 minuten padel van hoog niveau (inclusief het opvallende Spaanse fairplaygebaar), waarbij de Spanjaarden terug moesten komen voordat zij in drie sets afsloten: 4-6 6-3 6-2. Terwijl Mike Yanguas en Aimar Goñi tegen de Portugezen vochten, maakten Leo Augsburger en Martín Di Nenno hun partij tegen Italië’s hoogst gerankte duo Abbate-Montiel af met een dubbele 6-1 in 50 minuten op Centre Court. Argentinië maakte het 2-0 via Chingotto-Tapia (6-3 6-2). Op Grand Stand ondergingen Graça-Araujo hetzelfde lot: in twee sets verloren van El Lobo Lebrón en Paquito Navarro, 6-2 6-4. De finale wordt dus Argentinië-Spanje, terwijl Italië en Portugal opnieuw tegenover elkaar staan in de strijd om de derde plaats, om 11:30 uur lokale tijd (09:30 uur CET) — precies zoals twee jaar geleden, met het WK-brons als inzet.

Over de impact van de afwezigheid van Galán zei diens partner Chingotto: “Hij is een belangrijke speler voor hen, maar men heeft altijd gezegd dat Spanje drie teams achter elkaar kan opstellen, allemaal met uitstekende spelers. Dit blijft een 50-50 duel.” Tapia echoïde die diplomatieke lijn: “Wat is er anders dan het nationale team van twee jaar geleden? Toen stonden de acht beste spelers er, en vandaag staan de acht beste spelers er ook.” Twee jaar geleden bezegelden Chingotto-Tapia het punt dat de finale gelijkmaakte en Argentinië naar de titel leidde. En morgen? “Ik speel echt graag met hem. Als het opnieuw gebeurt, zou ik dolblij zijn.” Augsburger voegde toe: “Ik zou graag het tweede of derde punt spelen. Kunnen helpen beslissen in de finale, zoals ik twee jaar geleden deed, zou ongelofelijk zijn.”

Na de Argentijnen was Spanje aan de beurt. Paquito legde de achtergrond uit van het opvallende fairplaygebaar waarmee Portugal de eerste set in de openingswedstrijd kreeg: “Er was twijfel of Aimar Goñi met zijn racket de grond in het vak van de tegenstander had geraakt. Van waar wij stonden leek het zo, maar Arturo (Coello) keek beter en was er zeker van. Dus het krediet gaat naar hem.” Daarna volgde een emotioneel moment toen Navarro reflecteerde op wat zijn laatste optreden voor Spanje zou kunnen zijn: “Mijn eerste call-up was in 2008 in Calgary… Wat er morgen ook gebeurt, ik ben en blijf bevoorrecht dat ik dit shirt heb mogen dragen naast deze spelers. Of ik speel of niet, ik ga van elke seconde genieten.”

Voor Juanjo Gutiérrez, die Spanje al op vier WK’s leidde, is het team dat morgen Argentinië treft “het sterkste dat ik heb gecoacht, kijkend naar het algehele niveau van de spelers en hun technische staat. We hebben spelers die er niet bij konden zijn en als zij beschikbaar waren, zou het niveau nóg hoger liggen. Gezien de kwaliteit van de spelers en hun huidige vorm, kies ik dit team.”

Lebrón, één van de leiders van dit nationale team naast Paquito, sprak met het gezag van een ervaren speler en bracht een ode aan de jongere generatie: “We zijn blij dat we deze nieuwe generatie bij ons hebben: Yanguas, Aimar, Javi Leal, Koki en Arturo, die nog heel jong is maar al een referentiepunt voor ons allemaal als wereldnummer één. We proberen hen altijd vertrouwen te geven en te laten geloven dat zij kampioen kunnen worden. We moeten ook proberen van dit moment te genieten, want het houdt misschien niet eeuwig stand. Morgen, als we met de bus aankomen, zullen er zeker zenuwen en spanning zijn, maar we moeten blij zijn, eropuit trekken, genieten, en doen wat we kunnen. En dat kunnen zij heel, heel goed.”

Één ding is zeker: wat er morgen ook gebeurt, het wordt een echt bijzondere avond.