Milou Ettekoven: vier keer kampioen, nu bondscoach van Oranje
Waar zijn ze nu?
De eerste generatie Nederlandse padellers speelde een sport die nog nauwelijks een infrastructuur had. Toernooien waren kleiner, internationale punten schaarser en wie serieus wilde trainen moest vaak zelf uitvinden waar dat kon. Inmiddels is padel een volwassen topsportprogramma, staan er FIP-toernooien in Nederland en groeit een generatie op die al jong voor padel kiest.
Lees meer
Maar wat gebeurde er met de namen die een paar jaar geleden het Nederlandse padelbeeld bepaalden? Waar zijn ze nu? kijkt niet nostalgisch achterom om vervolgens te concluderen dat vroeger alles anders was. De serie volgt juist de lijn van toen naar nu. Sommige spelers bleven internationaal actief. Anderen werden bondscoach, trainer of ondernemer. En bij een aantal loopt topsport nog gewoon door, alleen in een veel sterker veld dan toen zij begonnen.
Acht verhalen over een sport die zo snel veranderde dat ‘voormalig topper’ soms helemaal niet betekent dat iemand uit beeld is verdwenen.
Een periode waarin dezelfde naam bleef terugkomen
Milou Ettekoven behoort tot de speelsters die de eerste serieuze groeifase van het Nederlandse vrouwenpadel vormgaven. De KNLTB noemt haar Nederlands kampioen van 2018 tot en met 2022. In 2020 en 2021 won zij samen met Tess van Dinteren.
Die reeks viel samen met een periode waarin de sport nationaal snel veranderde. Er kwamen meer sterke speelsters bij, het internationale circuit werd belangrijker en padel schoof van een relatief kleine racketsport richting topsportprogramma.
Ettekoven vertegenwoordigde Nederland vanaf 2017 op EK's en WK's. Daardoor maakte ze van dichtbij mee hoe groot het verschil met traditionele padellanden was.
In 2023 draaide haar perspectief om
De KNLTB maakte in maart 2023 bekend dat Ettekoven bondscoach Dames Padel werd. Net als Uriël Maarsen stopte zij daarmee als speelster van het Nederlands team.
Van de ene op de andere dag verandert dan de vraag. Als speelster ben je bezig met je eigen positie, partner, voorbereiding en wedstrijd. Als bondscoach moet je kijken naar een complete selectie, koppels samenstellen, ontwikkeling plannen en beslissingen nemen die niet voor iedereen prettig zijn.
Ettekoven bracht daarbij niet alleen wedstrijdervaring mee. Ze heeft een opleiding fysiotherapie gevolgd en werkt volgens de KNLTB daarnaast parttime als fysiotherapeut.
Een generatie die ze zelf nog tegenover zich had
De huidige Nederlandse vrouwentop bevat speelsters tegen wie Ettekoven zelf nog speelde. Dat maakt de overgang bijzonder.
Marcella Koek en Steffie Weterings namen de nationale hegemonie over en wonnen in maart 2026 voor de vierde keer op rij samen de Nederlandse titel. Tegelijk ontwikkelden jongere namen zich internationaal.
Als bondscoach staat Ettekoven dus niet op afstand van haar eigen tijdperk. De speelsters van toen en nu overlappen. Ze kent een deel van de groep als voormalige tegenstander of teamgenoot en moet tegelijk de volgende generatie ruimte geven.
Het internationale gat is de echte opdracht
Nederlandse titels zijn belangrijk, maar voor de bondscoach ligt de lat elders. De KNLTB wil aansluiting vinden bij de internationale top.
Dat is een veel moeilijkere opdracht dan nationaal winnen. Spanje en Argentinië beschikken over een veel langere padelcultuur en een enorme spelersbasis. Ook andere Europese landen investeren sterk.
De Nederlandse vrouwen moeten daarom vaker internationaal spelen, betere tegenstand zoeken en leren omgaan met een circuit waarin iedere ronde punten en kosten met zich meebrengt.
Coach zijn is iets anders dan zelf goed kunnen spelen
Een succesvolle speelcarrière garandeert geen succesvolle coachcarrière. De vaardigheden overlappen maar gedeeltelijk. Een coach moet observeren, communiceren, keuzes uitleggen en op het juiste moment afstand houden.
Juist daarom is Ettekovens ontwikkeling interessant. Ze stapte niet pas jaren na haar carrière terug de sport in; ze ging vrijwel direct door in een verantwoordelijke technische functie.
Daarmee bleef kennis behouden, maar moest ze ook een nieuwe professionele identiteit opbouwen.
Waar is Milou nu?
Het antwoord is helder: niet verdwenen uit het Nederlandse toppadel, maar een van de mensen die richting geeft aan de nationale vrouwenselectie.
Haar loopbaan vertelt tegelijk iets over de volwassenwording van de sport. In de beginjaren waren spelers vooral nodig om niveau te creëren. Nu zijn voormalige spelers ook nodig om structuren te bouwen.
Ettekoven stond eerst zelf op EK's en WK's. Nu staat ze er met een coachblik. Het doel is uiteindelijk dat de speelsters die zij begeleidt internationaal verder komen dan de generatie waarvan zij zelf deel uitmaakte.
Dat is misschien wel de meest logische tweede carrière die een pionierende topspeelster kan hebben.
Van speelster naar degene die moeilijke keuzes moet maken
De positie van een bondscoach wordt vooral zichtbaar wanneer er geselecteerd moet worden. Nederland heeft inmiddels meer internationaal actieve speelsters dan enkele jaren geleden. Dat is positief, maar betekent ook dat niet iedereen automatisch mee kan naar een EK of WK.
Een bondscoach kijkt daarom verder dan de Nederlandse ranglijst. Links- en rechtsspelers moeten bij elkaar passen, vorm telt, internationale ervaring telt en soms is een tactisch bruikbaar koppel waardevoller dan twee individueel hoger gerangschikte speelsters.
Ettekoven kent die onzekerheid uit haar eigen spelersloopbaan. Ze weet hoe belangrijk een selectie kan voelen en hoeveel werk er achter één internationaal optreden zit.
Tegelijk verandert de sport sneller dan haar eigen carrière duurde. FIP Bronze, Silver en grotere Premier Padel-evenementen vormen nu een veel duidelijkere internationale ladder. Nederlandse speelsters kunnen vaker punten verzamelen zonder voor ieder toernooi naar Spanje te hoeven.
Dat maakt coaching meetbaarder. Resultaten, rankings en internationale wedstrijden leveren veel meer informatie op over waar een speelster werkelijk staat.
De fysiotherapieachtergrond van Ettekoven is daarbij relevant zonder dat zij daarmee automatisch de medische staf vervangt. Topsportplanning draait ook om belasting. Meer internationale wedstrijden betekenen meer reizen, meer trainingsweken en minder herstel.
De Nederlandse vrouwen bereikten de afgelopen jaren betere individuele rankings, maar de wereldtop blijft ver weg. Precies in dat spanningsveld werkt Ettekoven nu: voldoende waardering voor nationale vooruitgang, zonder te doen alsof de aansluiting al is bereikt.
Waar zij vroeger zelf punten moest maken, moet zij nu omstandigheden creëren waarin anderen dat kunnen. Dat is een veel minder zichtbare vorm van topsport, maar voor de ontwikkeling van Oranje minstens zo bepalend.
Ettekovens eigen FIP-profiel staat nog online met een hoogste ranking van 171. Dat is een aardige herinnering aan hoe kort de afstand tussen haar spelers- en coachperiode eigenlijk is. Ze coacht geen sport die ze twintig jaar geleden beoefende; ze kent de recente internationale praktijk.
Die nabijheid heeft voordelen, maar vraagt ook om afstand. Een bondscoach moet speelsters soms anders beoordelen dan een voormalige teamgenoot zou doen. Rollen veranderen en daarmee veranderen gesprekken.
Dat de KNLTB haar sinds 2023 structureel in deze functie heeft gehouden, laat zien dat de bond inzet op continuïteit. Topsportprogramma's worden niet sterker wanneer iedere campagne met een compleet nieuwe visie begint.
Voor Ettekoven ligt de komende maatstaf daarom niet in haar eigen erelijst. Haar vier opeenvolgende kampioensjaren staan vast. De interessantere vraag is hoe hoog de Nederlandse vrouwen onder haar begeleiding internationaal kunnen komen en hoeveel jonge speelsters uiteindelijk doorstromen.
Dat maakt haar huidige hoofdstuk minder persoonlijk en juist groter: de resultaten staan straks op naam van anderen, terwijl een deel van het werk achter die resultaten bij de bondscoach ligt.
Verder op Padelgids: Nederlandse spelers • ranglijsten • padelnieuws
