Uriël Maarsen: van Nederlands kampioen naar de man die de volgende generatie begeleidt
Waar zijn ze nu?
De eerste generatie Nederlandse padellers speelde een sport die nog nauwelijks een infrastructuur had. Toernooien waren kleiner, internationale punten schaarser en wie serieus wilde trainen moest vaak zelf uitvinden waar dat kon. Inmiddels is padel een volwassen topsportprogramma, staan er FIP-toernooien in Nederland en groeit een generatie op die al jong voor padel kiest.
Lees meer
Maar wat gebeurde er met de namen die een paar jaar geleden het Nederlandse padelbeeld bepaalden? Waar zijn ze nu? kijkt niet nostalgisch achterom om vervolgens te concluderen dat vroeger alles anders was. De serie volgt juist de lijn van toen naar nu. Sommige spelers bleven internationaal actief. Anderen werden bondscoach, trainer of ondernemer. En bij een aantal loopt topsport nog gewoon door, alleen in een veel sterker veld dan toen zij begonnen.
Acht verhalen over een sport die zo snel veranderde dat ‘voormalig topper’ soms helemaal niet betekent dat iemand uit beeld is verdwenen.
Toen: een vaste naam aan de Nederlandse top
Wie de uitslagen van het Nederlandse padel uit de jaren rond 2020 terugkijkt, komt Uriël Maarsen vanzelf tegen. Samen met Bram Meijer won hij in 2020 en 2021 het Nederlands kampioenschap. Het duo hoorde bij een generatie die de overgang meemaakte van een kleine nationale top naar een steeds professioneler circuit.
Maarsen speelde niet alleen nationale toernooien. Hij maakte deel uit van het Nederlands team en kwam internationaal in actie. Zijn FIP-profiel vermeldt later een hoogste positie rond 227. Dat cijfer vertelt vooral hoe anders de omstandigheden toen waren: Nederlandse spelers moesten hun internationale programma opbouwen in een land waar het aantal hoogwaardige wedstrijden nog beperkt was.
De waarde van spelers als Maarsen zat daarom niet uitsluitend in resultaten. Zij verzamelden ervaring die in Nederland nog nauwelijks aanwezig was: internationale wedstrijden, reizen, andere speelstijlen en het verschil tussen nationaal sterk zijn en mondiaal meekunnen.
De opvallende stap van 2023
In maart 2023 maakte de KNLTB bekend dat Maarsen bondscoach Jeugd Padel werd. Daarmee stopte hij als speler van het Nederlands team. Het was geen afscheid van de sport, maar een verschuiving van verantwoordelijkheid.
Die stap paste bij zijn achtergrond. Maarsen volgde de ALO en vulde die opleiding aan met licenties voor tennis- en padelleraar. Daarnaast was hij al leercoach binnen de opleiding van padelleraren.
Juist daardoor was de overstap logisch. De speler die zelf had meegemaakt hoe Nederland internationaal achter Spanje en Argentinië aanliep, kreeg de opdracht om een generatie te begeleiden die veel eerder met padel begint.
Nu: bouwen aan jeugd die padel als eerste sport kent
De Nederlandse jeugdopleiding is inmiddels een ander landschap dan toen Maarsen zelf aan de top kwam. Er zijn nationale jeugdselecties, internationale jeugdkampioenschappen en talenten die padel niet pas na een tennisloopbaan ontdekken.
Tijdens het EK junioren van 2024 maakte Maarsen deel uit van een technische staf met onder anderen Milou Ettekoven, Ewan Watson en Ivo van Dijk. Zowel de jongens als de meisjes eindigden als zevende. Voor Maarsen was het zijn eerste EK als bondscoach.
De ambitie is groter dan één eindklassering. Nederland probeert een ontwikkellijn te bouwen waarin jeugdspelers op jonge leeftijd internationale weerstand krijgen en later kunnen doorstromen richting de seniorenselectie.
En toch speelt hij zelf nog
Een bondscoach die volledig met wedstrijdpadel stopt, is Maarsen niet. Zijn FIP-profiel laat ook in 2026 nog internationale activiteit zien; in juli speelde hij bijvoorbeeld het FIP Bronze-toernooi in Lelystad.
Dat is interessant omdat het zijn positie dubbel maakt. Hij staat langs de baan als coach, maar kent het wedstrijdgevoel nog steeds van binnenuit.
Voor jonge spelers kan dat verschil belangrijk zijn. Tactiek uitleggen is één ding; weten hoe een beslissende game op internationaal niveau voelt is iets anders.
De sport haalde zijn generatie in – en dat is juist de bedoeling
De huidige Nederlandse top bestaat uit spelers die meer internationale wedstrijden kunnen spelen dan tien jaar geleden mogelijk was. Het programma is professioneler, er zijn meer buitenlandse coaches en Nederland organiseert zelf een reeks FIP-evenementen.
Daardoor zijn oude ranglijsten moeilijk één op één te vergelijken. Een Nederlandse kampioen uit 2020 opereerde in een ander ecosysteem dan een talent uit 2026.
Voor Maarsen is dat eigenlijk het mooiste resultaat. Een coach van de volgende generatie moet hopen dat zijn spelers uiteindelijk verder komen dan hijzelf.
Zijn verhaal is daarom geen klassieke ‘waar is hij gebleven?’. Maarsen is niet verdwenen. Hij is verschoven van het centrum van de baan naar een plek vanwaar hij probeert te bepalen hoe hoog de volgende Nederlandse generatie kan komen.
Van kampioen naar kennisdrager
In jonge sporten gaat kennis gemakkelijk verloren wanneer topspelers stoppen. Zij hebben jarenlang geleerd welke trainingen werken, hoe internationale tegenstanders spelen en waar Nederlandse spelers tekortkomen. Als die ervaring buiten de sport verdwijnt, moet een volgende generatie veel opnieuw ontdekken.
De keuze om voormalige internationals in coaching en opleiding te gebruiken voorkomt dat. Maarsen is daarvan een duidelijk voorbeeld.
Nederland heeft nog geen decennialange padeltraditie. De eerste generatie topspelers ís voor een deel de traditie. Hun ervaringen vormen de basis waarop opleidingsprogramma's nu worden gebouwd.
Dat maakt de vraag ‘waar is Uriël Maarsen nu?’ eenvoudig te beantwoorden: nog steeds midden in het Nederlandse toppadel, maar met een andere opdracht. Niet meer primair zelf winnen, maar zorgen dat Nederlandse jeugdspelers eerder, beter en internationaler worden voorbereid dan zijn eigen generatie ooit kon worden.
Waarom zijn nieuwe rol juist nu telt
De timing van Maarsens overstap is belangrijk. Nederland bevindt zich in een fase waarin jeugdspelers niet meer alleen hoeven te leren dát padel anders is dan tennis. De beste talenten krijgen al vroeg specifieke padeltraining en zien internationale spelers van dichtbij tijdens toernooien in eigen land. Daardoor verschuift het werk van een jeugdcoach van kennismaken naar verfijnen.
Dat betekent ook dat keuzes eerder gemaakt moeten worden. Hoeveel uur traint een talent? Wanneer is internationaal spelen zinvol? Hoe combineer je school en sport? En wanneer moet een speler stoppen met vooral nationale wedstrijden winnen en bewust sterkere buitenlandse tegenstand zoeken?
Een coach die zelf de internationale route heeft gelopen, kent de verleiding om te lang in de comfortabele nationale omgeving te blijven. Nederlandse resultaten geven vertrouwen, maar zeggen niet altijd genoeg over het niveau dat internationaal nodig is.
Maarsen kan bovendien de overgang naar de senioren helpen bewaken. De KNLTB meldde bij de komst van herenbondscoach Pablo Moreno expliciet dat Moreno en Maarsen nauw samenwerken rond jeugdopleiding, selectie en doorstroming. Dat is precies waar een klein padelland winst kan boeken: talenten niet kwijtraken op het moment dat jeugdtoernooien stoppen en de volwassen wereldranglijst begint.
Zijn eigen actieve wedstrijden geven daarbij een extra voordeel. Het internationale padel verandert snel. Wie zelf af en toe blijft spelen, ervaart tempo, patronen en fysieke eisen niet alleen vanaf een tribune.
Zo is Maarsens tweede loopbaan misschien belangrijker voor Nederland dan zijn eerste. Twee nationale titels blijven op de erelijst staan. Maar wanneer spelers uit zijn jeugdprogramma later structureel de mondiale top bereiken, zit een deel van zijn invloed in resultaten waar zijn eigen naam niet boven staat.
Verder op Padelgids: Nederlandse spelers • ranglijsten • padelnieuws
