Waar blijft het kippenvel bij padel?
In een eerdere editie van Padelgids spraken we uitgebreid met Wilco Nijland van Athvance Sports. EĂ©n ding uit dat gesprek is me bijgebleven. Hij miste bij padelwedstrijden nog te vaak dat echte gevoel op de tribune. Niet omdat het niveau niet hoog genoeg is, want toppadel is spectaculair genoeg. Ook niet omdat er te weinig interesse is. Het zit veel meer in de emotie eromheen. Dat je niet alleen naar een goede wedstrijd kijkt, maar ook ergens vóór bent en daadwerkelijk wordt meegezogen in wat er op de baan gebeurt.Â
Die manier van kijken vind ik mooi. Bij een sport die zo hard groeit, is het namelijk heel makkelijk om vooral te roepen hoe goed alles gaat. Banen vol, toernooien vol, overal nieuwe initiatieven. Maar juist dan is het interessant om te zoeken naar wat nog ontbreekt. Niet om kritisch te doen om het kritisch doen, maar omdat daar vaak precies de volgende stap ligt.Â
En het grappige is dat Wilco daar misschien ook wel de juiste man voor is. Met Copa Padel heeft hij al laten zien dat padel veel meer kan zijn dan alleen een hoog niveau op de baan. Wie daar binnenkomt, kijkt niet alleen zijn ogen uit bij de rally’s, maar ook bij alles wat eromheen gebeurt. Het heeft bijna iets van een entertainmentshow, zonder dat de sport naar de achtergrond verdwijnt. Juist die combinatie van niveau, sfeer en energie laat zien hoeveel beleving er nog in padel kan zitten.Â
Dat maakt het des te interessanter dat de KNLTB en Athvance Sports samen het EK padel naar Nederland hebben gehaald. Bij zo’n landentoernooi ontstaat automatisch iets wat bij veel andere wedstrijden lastiger is: een duidelijke voorkeur. Nederland speelt. Dan hoef je niemand meer uit te leggen voor wie hij is. Nederland tegen Spanje of ItaliĂ« voelt simpelweg anders dan vier geweldige spelers uit verschillende landen tegenover elkaar.Â
Dat kennen we uit andere sporten. In Thialf hoeft niet iedereen alle rondetijden te kennen om volledig mee te gaan zodra een Nederlander het ijs op komt. Bij Oranje werkt het net zo. Dat gezamenlijke gevoel maakt sport groter dan alleen de wedstrijd zelf.Â
Misschien ligt daar ook wel een bredere les voor padel. We zijn inmiddels heel goed geworden in toernooien, clinics, Americano’s en business-events organiseren. Prima allemaal, maar veel begint ook behoorlijk op elkaar te lijken. Juist daarom mogen ondernemers en initiatiefnemers zichzelf vaker afvragen wat er nog mist. Niet meteen kijken naar wat de hal verderop doet, maar voelen waar nog energie blijft liggen en waar je echt iets kunt toevoegen.Â
Dat hoeft niet altijd groter, harder of spectaculairder. Soms zit het in sfeer, soms in herkenbare spelers, soms in rivaliteit of in een verhaal dat mensen willen volgen. Maar het begint wel met kritisch durven kijken naar een sport waar op dit moment bijna iedereen vooral enthousiast over is.Â
En als het tijdens het EK lukt om Nederland op de baan te hebben, de tribunes vol te krijgen en bij een beslissend punt daadwerkelijk het dak eraf te laten gaan, dan is dat misschien wel meer dan alleen een geslaagd evenement.Â
Dan laat je zien dat padel niet alleen nog kan groeien in aantallen, maar vooral ook in gevoel.Â
