Column: Wat gebeurt er als de schaarste verdwijnt?
Misschien is dat moment nog ver weg. Misschien komt het sneller dan we denken. Maar het is wel een vraag die mij bezighoudt.
Op dit moment is er nog steeds meer vraag dan aanbod. Dat merk je eigenlijk overal. Nieuwe locaties krijgen hun banen vaak prima gevuld. Toernooien lopen goed. En als er ergens een nieuwe hal opent, is de nieuwsgierigheid groot.
Tegelijkertijd zie ik ook waarom het aanbod niet zomaar explodeert. Wie een indoorlocatie wil openen, moet maar net een geschikt pand vinden. En wie outdoor wil bouwen, loopt vaak tegen geluidsnormen aan. Dat zijn op dit moment nog behoorlijke remmen op de groei.
Maar wat als die remmen minder zwaar worden?
Wat als gemeenten anders naar padel gaan kijken? Wat als geluidsproblemen beter oplosbaar worden? Wat als bedrijventerreinen vaker een plek worden waar padelhallen mogen verrijzen?
Dan zou het zomaar kunnen dat er een kantelpunt ontstaat.
Een moment waarop spelers niet meer kiezen uit wat beschikbaar is, maar uit wat zij het liefst willen.
En juist dat vind ik interessant.
Want welke locaties blijven dan overeind?
Ik speel zelf regelmatig padel en merk dat ik daar als speler eigenlijk nu al mee bezig ben. Als we een baan reserveren, hebben we vaak een voorkeur voor bepaalde locaties. Niet omdat ze dichterbij zijn, maar omdat het daar simpelweg prettiger speelt.
De hoogte van de hal is beter. De verlichting is beter. Het geluid is prettiger. Er is meer ruimte rondom de baan.
En als die locatie vol zit? Dan wijken we uit naar een andere hal.
Dat doen we allemaal.
Op dit moment is dat nog geen groot probleem voor de minder ideale locaties. De vraag is immers groot genoeg. Mensen willen spelen en nemen bepaalde beperkingen voor lief.
Maar wat gebeurt er als er straks wel voldoende keuze is?
Dan denk ik dat sommige ondernemers erachter komen dat maximaal investeren in het aantal banen iets anders is dan investeren in de kwaliteit van de speelervaring.
Een lage hal blijft een lage hal.
Een schuin dak blijft een schuin dak.
Een galmende akoestiek blijft een galmende akoestiek.
En een locatie waar spelers zich niet echt thuis voelen, blijft een locatie waar spelers zich niet echt thuis voelen.
Misschien ben ik daar te veel ondernemer voor, maar dat vind ik fascinerend. Ik kijk graag naar waarom bedrijven bepaalde keuzes maken. Welke afwegingen zitten daarachter? Waarom wordt er ergens gekozen voor meer banen in plaats van meer kwaliteit? Waarom wordt ergens wel geïnvesteerd in beleving en ergens niet?
Want uiteindelijk gaat deze vraag volgens mij niet alleen over padelhallen.
Het gaat over de hele padelmarkt.
Het gaat over evenementen. Over trainers. Over shops. Over aanbieders van reizen. Eigenlijk over iedereen die actief is in deze sport.
Bouw je iets dat succesvol is omdat er op dit moment simpelweg meer vraag dan aanbod is?
Of bouw je iets waar mensen straks bewust voor kiezen als die schaarste verdwijnt?
Dat zijn twee totaal verschillende dingen.
Nogmaals, misschien komt dat kantelpunt pas over tien jaar. Misschien over vijf. Misschien sneller.
Ik heb geen idee.
Maar ik weet wel dat spelers nu al onderscheid maken tussen locaties. Dat doen wij zelf namelijk ook.
En daarom denk ik dat het geen gek idee is om daar als ondernemer vandaag al eens over na te denken.
