WK 2024: drie driesetters tegen België en een Oranje dat meteen moest overleven
Eén wedstrijd, één verhaal
Een uitslag is klein. Vier namen, twee of drie setstanden en een winnaar. Maar sommige wedstrijden vertellen achteraf veel meer. Ze markeren een generatiewissel, maken een nieuwe kampioen zichtbaar, laten zien hoe een nationale ploeg onder druk functioneert of tonen hoe onvoorspelbaar topsport kan zijn.
Lees meer
In Eén wedstrijd, één verhaal reconstrueren we zeven partijen en confrontaties die iets zeggen over de ontwikkeling van padel in Nederland. We houden ons daarbij aan wat aantoonbaar gebeurde. Geen verzonnen rally's, geen gedachten die spelers nooit hebben uitgesproken en geen dramatiek die achteraf aan een wedstrijd wordt toegevoegd.
We kijken naar de context vóór de eerste bal, het gedocumenteerde wedstrijdverloop en vooral naar wat de uitslag later betekende. Zo wordt een NK-finale meer dan een score en een WK-groepswedstrijd meer dan één punt in een poule.
Zeven dagen, zeven verhalen. Precies genoeg voor een complete week waarin iedere wedstrijd een ander stukje van de Nederlandse padelgeschiedenis laat zien.
Een WK begint zonder ruimte om rustig in te komen
Nederland reisde eind oktober 2024 naar Doha met een vrouwenselectie bestaande uit Maaike Betz, Liza Groenveld, Janine Hemmes, Segou Jonker, Marcella Koek, Bo Luttikhuis, Tess de Vocht en Steffie Weterings.
De poule bevatte België, Frankrijk en Denemarken. Frankrijk behoorde tot de sterke Europese landen, waardoor de openingswedstrijd tegen België meteen belangrijk was voor de route door het toernooi.
Een landenwedstrijd bestaat uit drie dubbelpartijen. Daardoor kan één teamconfrontatie uren duren en verschillende keren van richting veranderen.
Dat gebeurde tegen België maximaal: alle drie de partijen hadden een beslissende derde set nodig.
Partij één: van 1-6 naar 6-0
Liza Groenveld en Bo Luttikhuis begonnen tegen Justine Pysson en Michelle Van Mol. De eerste set ging met 6-1 naar België.
Daarna draaide de wedstrijd volledig. Groenveld en Luttikhuis wonnen de tweede set met 6-1 en de derde zelfs met 6-0.
De setstanden vormen bijna een wedstrijd in drie bedrijven: eerst duidelijk achter, daarna gelijkmaken en vervolgens volledig doorpakken.
Nederland had het eerste punt binnen.
Partij twee: België slaat terug
Marcella Koek en Steffie Weterings speelden tegen Helena Wyckaert en An-Sophie Mestach.
België won de eerste set met 6-4. Koek en Weterings reageerden overtuigend met 6-0 in de tweede.
Ook hier moest een derde set beslissen. Die ging met 6-4 naar het Belgische duo.
Na twee wedstrijden stond het daardoor 1-1 in de landenwedstrijd. Alles kwam neer op de derde partij.
Partij drie: Betz en Hemmes beslissen het
Maaike Betz en Janine Hemmes stonden tegenover Dorien Cuypers en Elyne Boeykens.
Nederland begon sterk en won de eerste set met 6-1. België antwoordde met 6-3.
Voor de derde keer die dag moest een derde set de beslissing brengen. Betz en Hemmes wonnen hem met 6-2.
Daarmee kwam de eindstand op 2-1 voor Nederland.
Waarom deze openingsdag zo belangrijk werd
Na België verloor Nederland met 3-0 van het sterke Frankrijk en won het met 3-0 van Denemarken.
In de kwartfinale was Argentinië, een van de grootmachten van de sport, te sterk. Daarna volgden de wedstrijden om de plaatsen vijf tot en met acht.
Nederland versloeg Brazilië en vervolgens Zweden. De vrouwen eindigden daardoor als vijfde, volgens de KNLTB de beste Nederlandse WK-notering ooit.
Een historische eindklassering wordt vaak gekoppeld aan de laatste gewonnen wedstrijd. Maar zonder de 2-1 op de openingsdag had het toernooi een andere route kunnen krijgen.
Teamkracht is iets anders dan een individuele ranking
De wedstrijd tegen België laat goed zien waarom landenpadel een eigen discipline is. Een land hoeft niet één absolute wereldtopper te hebben wanneer het drie koppels kan opstellen die op internationaal niveau wedstrijden kunnen winnen.
Breedte is dus cruciaal. Een verloren partij hoeft niet fataal te zijn zolang twee andere koppels het punt pakken.
Voor bondscoach Milou Ettekoven was België meteen een stresstest van die breedte. Drie keer een derde set, twee keer winst.
Wie op Padelgids de internationale spelers en actuele ranglijsten volgt, ziet vooral individuele namen en punten. Een WK voegt daar iets aan toe: de vraag of die individuele kwaliteit samen een ploeg vormt.
Op 28 oktober 2024 was het antwoord tegen België ja.
Terugkijkend
De vijfde plaats in Doha was een mijlpaal, maar hij betekende niet dat Nederland ineens bij de mondiale grootmachten hoorde. Frankrijk won in de poule met 3-0 en Argentinië was in de kwartfinale te sterk.
Juist daardoor is de prestatie goed te plaatsen. Oranje zat niet aan de absolute top, maar kon wel sterke landen verslaan en een heel toernooi lang voldoende kwaliteit leveren om vijfde te worden.
De basis daarvoor werd gelegd in een openingswedstrijd waarin niets gemakkelijk ging.
6-1, 1-6, 0-6. 6-4, 0-6, 6-4. 1-6, 6-3, 2-6. Negen sets in drie partijen.
Soms vertelt een landenwedstrijd het hele verhaal van een ploeg in één middag: incasseren, herstellen, opnieuw incasseren en uiteindelijk toch met 2-1 van de baan stappen.
Negen sets als samenvatting van teamweerbaarheid
De drie partijen tegen België bevatten samen negen sets. Geen enkel Nederlands of Belgisch koppel kon zijn wedstrijd in twee sets beslissen.
Dat zegt iets over hoe dicht de landen op die dag bij elkaar lagen. Eén slechte fase was niet automatisch fataal, maar ieder duo moest na een verloren set opnieuw een oplossing vinden.
Groenveld en Luttikhuis deden dat na een 6-1 nederlaag extreem overtuigend: de volgende twee sets gingen met 1-6 en 0-6 naar Nederland. Koek en Weterings maakten een andere beweging: na 6-4 verlies wonnen ze de tweede set met 0-6, maar verloren ze de derde nipt met 6-4. Betz en Hemmes sloten de dag af met 1-6, 6-3, 2-6.
Voor een bondscoach levert zo'n dag veel meer informatie op dan een eenvoudige 3-0. Je ziet welke koppels kunnen herstellen, wie een beslissende set aankan en hoe de ploeg reageert wanneer de tussenstand 1-1 wordt.
Die ervaring kwam later in het toernooi van pas. Na de kwartfinale tegen Argentinië moest Nederland opnieuw schakelen en nog twee landenwedstrijden winnen om vijfde te worden.
De historische eindklassering was daardoor niet het gevolg van één uitschieter. De openingsdag had al laten zien dat Oranje in een lange, onvoorspelbare confrontatie overeind kon blijven.
De wedstrijd tegen België laat daarnaast zien waarom de volgorde van koppels in landenwedstrijden zoveel aandacht vraagt. Een bondscoach probeert niet simpelweg de drie hoogst gerangschikte speelsters bij elkaar te zetten. Links- en rechtsspelers moeten passen, speelstijlen moeten elkaar aanvullen en de ploeg moet over drie volwaardige combinaties beschikken. Tegen België bleek hoe dun de marge kan zijn: iedere partij ging naar een derde set. Eén andere uitslag had de landenwedstrijd doen kantelen. Dat Nederland juist op zo'n dag twee punten pakte, gaf de ploeg een stevige basis voor de rest van de week. Het was geen perfecte openingsdag, maar misschien juist daarom een bruikbare: Oranje wist na tegenslag binnen dezelfde partij terug te komen en na een verloren teamwedstrijdpunt opnieuw te beginnen.
